-
چهارشنبه, ۲۷ مرداد ۱۴۰۰، ۱۱:۰۷ ب.ظ
-
۷۶۵
![پناهیان](https://bayanbox.ir/view/7432866003795794940/panahian524.jpg)
مراجعهکننده : میخواهیم برویم اصفهان، یک ذکری یک دعایی یادمان بدهید.
آقا : اصفهان یا مازندران یا خراسان، فرق نمیکند. بالاترین ذکر، همین ذکری است که عرض میکنم: نیت بکند که اگر خدا به او صد سال عمر داد، یک دفعه عالماً عامداً مختاراً معصیت خدا را نکند. این بالاترین ذکر است. ذکر عملی است! اگر همه ما این ذکر را داشته باشیم، همه ما با فضل خدا اهل بهشتیم، اگر این ذکرمان دوام داشته باشد. دوامش هم [به این است که] اگر حدوث داشته باشد، دوام دارد. چرا؟! به جهت اینکه لطف خدا بیشتر است؛ «مَنْ تَقَرَّبَ إِلَیَّ شِبْراً تَقَرَّبْتُ إِلَیْه بَاعَاً؛ هر که وجبی به من نزدیک شود؛ یک باع۱ به او نزدیک میشوم».۲ خدا بیشتر میخواهد که بنده نزدیک او برود، از اینکه بنده بخواهد و دوست داشته باشد نزدیک خدا برود، که نمیداند نزدیک خدا چه میشود و چه هست و چی میبیند. بهشت میبیند؛ همیشه.
حضرت آیت الله بهجت قدس سره:
از آقا سید عبدالهادی شیرازی “رحمه الله” که عالم واقعی بود، نقل کردهاند که:
در کودکی بعد از فوت پدرم، میرزای بزرگ، تکفل خانواده به عهده من بود…
ایشان میگوید: پدرم را در خواب دیدم. از من پرسیدند: آقا سید عبدالهادی! حال شما چطور است؟ در جواب گفتم: خوب نیست.
فرمود: به بچهها و اهل خانه سفارش کنید که نماز اول وقت بخوانند، تنگدستی شما رفع میشود.
منبع: آثار و برکات نماز اول وقت، ص ۲۱